دانشمندان UCLA با همكاري 30 موسسه تحقيقاتي در سراسر آمريكا موفق به يافتن يك متغير ژن مشترك در بيشتر بچههاي مبتلا به اوتيسم شدند.
پس از بررسيهاي دقيق و موشكافانه ، فعاليت اين ژن موسوم به 10 CDH در مغز جنين ، محققان كشف كردند كه اين ژن اغلب در نواحي كليدي مربوط به گفتار، زبان و تفسير رفتارهاي اجتماعي فعال است.
يافتهها حاكي از آن است كه اين ژن نقش مهمي در شكلگيري و توسعه مغز داشته و ميتواند به عنوان خطر پيش از تولد اوتيسم نقش داشته باشد. (ميتواند پيش از تولد خطر اوتيسم را در جنين ايجاد كند) از آنجا كه اين متغير ژن در بيشتر مردم مشترك است، بررسيها نشان ميدهد در كودكان مبتلا به اوتيسم ظهور اين ژن 20 درصد بيشتر است.
محققان با استفاده از بزرگترين جمعيت نمونه تا به امروز به بررسي دي. ان. اي3100 نفر از 780 خانواده در سراسر آمريكا پرداختند كه در هر كدام از اين خانوادهها حداقل يك كودك مبتلا به اوتيسم وجود داشت. بررسيها حاكي از ارتباط اوتيسم با ناحيه مخصوصي از كروموزوم 5 داشت كه در مطالعات قبلي محققان نيز به عنوان مركزي براي تغييرات ژنتيكي به آن اشاره شده بود و ميتوانست خطر ابتلا به اوتيسم را افزايش دهد.
براي اثبات يافتهها محققان در بيمارستان پنسيلوانيا بررسي دوبارهاي روي دي. ان. اي ، 1200 كودك مبتلا به اوتيسم و 6500 كودك سالم كردند كه همگي اجدادي اروپايي داشتند. در اين آزمايش ارتباط بيش از نيم ميليون متغير ژنتيكي با اوتيسم ارزيابي شده و 6 ژن تغييرپذير كشف شد كه مكررا در كودكان اوتيسمي نسبت به كودكان سالم بروز ميكرد.
اين تغييرات روي كروموزم 5 بين دو ژن و CDH و 10 CDH مينشست. در قسمت بعدي آزمايش محققان نگاهي به نقش اين دو ژن در گسترش مغز انسان انداختند. هنگامي كه حضور 9 CDH به كمترين اندازه ميرسيد، فعاليت 10 CDH در قشر جلويي مغز جنين كه ناحيهاي مهم براي تكلم، رفتار اجتماعي و فرآيندهاي فكري پيچيده مثل قضاوت است به بيشترين مقدار خود ميرسيد.
اين فعاليت پيش از تولد به نوعي نوزاد را بيشتر در معرض اوتيسم قرار ميدهد.
10 CDH با تاثيرگذاشتن بررشد ساختارهاي مهم مغز يك ارتباط ملموس بين مدارات مغزي و رفتارهاي بعدي كودك ايجاد ميكند.
اوتيسم يك اختلال پيچيده مغزي است كه در ابتداي طفوليت به وجود ميآيد و توانايي برقراري ارتباط و توسعه رفتارهاي اجتماعي كودك را مختل كرده و اغلب كودك را با چالشهاي رفتاري مواجه ميكند.