راجرز میگوید: «دنبال کردن کارهای کودکانه و ورود سرگرمی به فعالیتهای خردسالان ابزار آموزشی مهمی است. ممکن است این کارها پیش پا افتاده به نظر آیند، اما در اوتیسم هیچ چیز عادی و پیش پا افتاده نیست.»
24 کودک شرکت کننده در آزمایش «آغاز زودهنگام مدل دنور» پس از دو سال به طرز محسوسی در تستهای بهره هوشی (آی.کیو)، آزمونهای استفاده زبانی، مهارتهای روزمره و تعاملات اجتماعی امتیازات بالاتری نسبت به کودکان در معرض درمانهای سنتی کسب کردند. روانشناسانی که پیش از درمان با این کودکان ملاقات نکرده بودند، اعلام کردند هفت نفر از این کودکان دیگر مبتلا به علائم بیماری نیستند. در این میان تنها علائم یکی از کودکان گروه درمان سنتی بهبود یافته بود.
روشهای تشخیص اوتیسم در کودکان کمسن طی سالهای گذشته پیشرفتهای زیادی داشته است، اما تاکنون مشخص نشده بود که والدین و پزشکان چقدر میتوانند از این اطلاعات بهره ببرند.
لاورا شرایبمن، روانشناس دانشگاه کالیفرنیا میگوید: «هزینه فراهم کردن این درمان هنگامی که کودک بسیار کم سن و سال است، بسیار کمتر از هزینه درمان این افراد در بزرگسالی است. باید به این مسئله به عنوان یک سرمایهگذاری نگاه کنیم. درمانی وجود دارد که به تاثیرگذاری آن اطمینان داریم. پس بهتر است روی آن حساب کنیم.»